ای دریغا از من و از روز من

نور حق پیداست ، لیکن خلق کور

کور را چه سود پیش چشم نور ؟

ای دریفا از دل پر سوز من

که به غفلت قسمتی بگذشاتم

خلق را حق جوی می پنداشتمن

من چو آن شخصم که از بهر صدف