آفت و شر خسان را چاره ساز

که رسد زایشان مرا هردم زیان ؟

ای بسا شرا که باشد در بشر

عاقل آن باشد که بگریزد ز شر

احتراز است ، احتراز است ، احتراز

بنده ی تنهاییم تا زنده ام

گوشه ای دور از همه جوینده ام