من خوشم با زندگی کوهیان

روزگاری رفت و هستم مبتلا

هر سری با عالم خاصی خوش است

هر که را یک چیز خوب و دلکش است

چون که عادت دارم از صفلی بدان

به به از آنجا که ماوای من است

وز سراسر مردم شهر ایمن است