این همه خواهان درد و ماجرا

پس چو درد اندوختی ، افغان کنی

خلق را زین حال خود حیران کنی

چیست آخر! این چنین شیدا چرا؟

چشم بگشای و به خود باز ای ، هان

که تویی نیز از شمار زندگان

دائما تنهایی و آوارگی