گردش ایام کم کم محو کرد

ای بسا کس را که حاجت شد روا

بخت بد را ای بسا باشد دوا

ای بسا بیچاره را کاندوه و درد

جز من شوریده را که چاره نیست

بایدم تا زنده ام در درد زیست

عاشقم من ، عاشقم من ، عاشقم