جان من فرسود از این اوهام فرد

در هر افغانم هزار افغان بود

نیست درد من ز نوع درد عام

این چنین دردی کجا گردد تمام ؟

دیدی آخر عشق با جانم چه کرد ؟

ای بسا شب ها کنار کوهسار

من به تنهایی شدم نالان و زار