دیدی آخر عشق با جانم چه کرد ؟

نیست درد من ز نوع درد عام

این چنین دردی کجا گردد تمام ؟

جان من فرسود از این اوهام فرد

ای بسا شب ها کنار کوهسار

من به تنهایی شدم نالان و زار

سوخته در عشق بی سامان خود