ای بسا شب ها کنار کوهسار

این چنین دردی کجا گردد تمام ؟

جان من فرسود از این اوهام فرد

دیدی آخر عشق با جانم چه کرد ؟

من به تنهایی شدم نالان و زار

سوخته در عشق بی سامان خود

شکوه ها کردم همه از جان خود