عمری به کدورت و الم رفت

کز دیدن روزگار سیرم

دیری ست که در زمانه ی دون

از دیده همیشه اشکبارم

تا باقی عمر چون سپارم

نه بخت بد مراست سامان

و ای شب ، نه توراست هیچ پایان