تا باقی عمر چون سپارم

دیری ست که در زمانه ی دون

از دیده همیشه اشکبارم

عمری به کدورت و الم رفت

نه بخت بد مراست سامان

و ای شب ، نه توراست هیچ پایان

چندین چه کنی مرا ستیزه