باز ای چنان مرا بیفشار

ای نادره یادگار عشقا

مردم ز بر تو دل نبردم

تا باغم خود ترا سرشتم

تا خواب ز دیده ام ربایی

امید دهی به روزگاری

کز تو نبود مرا جدایی