نهان کرده ست پرهای زر افشان.

سحر هنگام، کاین مرغ طلایی

طلا در گنج خود می کوبد، اما

نه پیدا در سراسر چشم مردم.

من آن زیبا نگارین را نشسته در پس دیوار های نیلی شب