می آید خنده اش بر لب شکفته

می آید گیسوان آویخته گون

ز گرد عارض مه ریخته خون.

بهاری می نمایاند به پایان زمستان.

می آید بر سر چله کمان بسته.

ولی چون دید من را می رود، در، تند می بندد