ولی چون دید من را می رود، در، تند می بندد

می آید خنده اش بر لب شکفته

بهاری می نمایاند به پایان زمستان.

می آید بر سر چله کمان بسته.

....

نشسته سایه ای در ساحل تنها،

نگار من به او از دور می خندد.