آب را بلعیده در گود کبود و هر زمان بی تابی اش افزون

موج سنگین را به دست خسته می کوبد

باز می دارد دهان با چشم از وحشت دریده

سایه هاتان را ز راه دور دیده.

می کند زین آب، بیرون

گاه سر، گه پا

آی آدم ها!