هم از آن گونه کان بود

نیاسوده دمی بر جا.

خروشان ست دریا

و در قعر نگاه، امواج او تصویر می بندند

ز مردی در درون پنجره بر می شود آوا:

«دو دوک دوکا! آقا توکا! چه کارت بود با من؟».

در این تاریک دل شب