فتاده سایه اش در گردش مهتاب، نا معلوم از چه سوی، بر دیوار

به دل دارم دمی با تو بمانم

به دل دارم برای تو بخوانم.

ز مردی در درون پنجره مانده ست ناپیدا نشانه.

وز او هر حرف می ماند صدای موج را از موج

ولیک از هیبت دریا.

«چگونه دوستان من گریزان اند از من»