ولیک از هیبت دریا.

ز مردی در درون پنجره مانده ست ناپیدا نشانه.

فتاده سایه اش در گردش مهتاب، نا معلوم از چه سوی، بر دیوار

وز او هر حرف می ماند صدای موج را از موج

«چگونه دوستان من گریزان اند از من»

گفت توکا:

«شب تاریک را بار درون وهم ست یا رویای سنگینی ست!»