«چگونه دوستان من گریزان اند از من»

فتاده سایه اش در گردش مهتاب، نا معلوم از چه سوی، بر دیوار

وز او هر حرف می ماند صدای موج را از موج

ولیک از هیبت دریا.

گفت توکا:

«شب تاریک را بار درون وهم ست یا رویای سنگینی ست!»

و با مردی درون پنجره بار دگر برداشت آوا: