گفت توکا:

وز او هر حرف می ماند صدای موج را از موج

ولیک از هیبت دریا.

«چگونه دوستان من گریزان اند از من»

«شب تاریک را بار درون وهم ست یا رویای سنگینی ست!»

و با مردی درون پنجره بار دگر برداشت آوا:

«به چشمان اشک ریزانند طفلان.