«شب تاریک را بار درون وهم ست یا رویای سنگینی ست!»

ولیک از هیبت دریا.

«چگونه دوستان من گریزان اند از من»

گفت توکا:

و با مردی درون پنجره بار دگر برداشت آوا:

«به چشمان اشک ریزانند طفلان.

منم بگریخته از گرم زندانی که با من بود