و با مردی درون پنجره بار دگر برداشت آوا:

«چگونه دوستان من گریزان اند از من»

گفت توکا:

«شب تاریک را بار درون وهم ست یا رویای سنگینی ست!»

«به چشمان اشک ریزانند طفلان.

منم بگریخته از گرم زندانی که با من بود

کنون مانند سرما درد با من گشته لذت ناک.