«به چشمان اشک ریزانند طفلان.

گفت توکا:

«شب تاریک را بار درون وهم ست یا رویای سنگینی ست!»

و با مردی درون پنجره بار دگر برداشت آوا:

منم بگریخته از گرم زندانی که با من بود

کنون مانند سرما درد با من گشته لذت ناک.

به رویم پنجره ت را باز بگذار