به دل ای خسته آیا هست

بر اندازه که می دانند.

به جا در بستر خارت، که بر امید تر دامن گل روز بهارانی

فسرده غنچه ای حتی نخواهی دید و این دانی.

هنوزت رغبت خواندن؟»

ولی توکاست خوانا.

هم از آن گونه کاول بر می آید باز