بیم آورده برفراشته سر.

کوه ها غمناک اند

ابر می پیچد، دامان اش تر.

وز فراز دره (اوجا)ی جوان

من بر آن خنده که او دارد می گریم

و بر آن گریه که اوراست به لب می خندم.

و طراز شب را، سرد و خاموش