من بر آن خنده که او دارد می گریم

ابر می پیچد، دامان اش تر.

وز فراز دره (اوجا)ی جوان

بیم آورده برفراشته سر.

و بر آن گریه که اوراست به لب می خندم.

و طراز شب را، سرد و خاموش

بر خراب تن شب می بندم.