بر خراب تن شب می بندم.

من بر آن خنده که او دارد می گریم

و بر آن گریه که اوراست به لب می خندم.

و طراز شب را، سرد و خاموش

چه به خامی به ره آمد کودک!

چه نیابیده همه یافته دید!

گفت: راهم بنما