خنده ناکی می گرید.

پیش تر بایدت از راه شنید

هم چنان لیکن می غرد آب.

زخم دارد به نهان می خندد.

خنده با گریه بیامیخته شکل

گل دوانده است بر آب.

هر چه میگردد از خانه به در