با لقای کاروان ما، چنان کارایش پاکیزه ای هر لحظه می آراست.

یک نفر پوشیده در کنجی

با رفیق اش قصه پوشیده می گوید.

بر در شهر آمد آخر کاروان ما زه راه دور -می گوید-

مردمان شهر را فریاد بر میخاست.

آنکه او این قصه اش در گوش، اما

خاسته افسرده وار از جا،