آنکه او این قصه اش در گوش، اما

بر در شهر آمد آخر کاروان ما زه راه دور -می گوید-

با لقای کاروان ما، چنان کارایش پاکیزه ای هر لحظه می آراست.

مردمان شهر را فریاد بر میخاست.

خاسته افسرده وار از جا،

شهر را نام و نشان هر لحظه می جوید.

و به او افسرده می گوید: