داشتم یاری موافق، شاد بودم با لقای او.

و به او افسرده می گوید:

«مثل این که سال ها بودم در آن شهر نهان ماوا»

مثل این که یک زمان در کوچه ای از کوچه های او

جاده خاموش ست، هر گوشه ای شب، هست در جنگل.

تیرگی صبح از پی اش تازان

رخنه می جوید.