گویی که خدای عالمی نو

از سنگ و کلوخ بردمیده ست

بشکفت درخت در زمستان

در بهمن میوه ها پزیده ست

در عالم کهنه آفریده ست

ای عارف عاشق این غزل گو

کت عشق ز عاشقان گزیده ست