وز سردی ای که بیم می افزاید.

او داستان یاس و امیدی ست

چون لنگری ز ساعت با او به تن تکان.

تشییع می کند دم سوزان رفته را

آن چیزهاش کاندر دل هست

هر لحظه بر زبان اش می آید.

پیت پیت ... در آی با من نزدیک.