هر لحظه بر زبان اش می آید.

تشییع می کند دم سوزان رفته را

وز سردی ای که بیم می افزاید.

آن چیزهاش کاندر دل هست

پیت پیت ... در آی با من نزدیک.

تا قصه گویم ات ز شبی سرد.

کامد چگونه با کف اش آتش