چون جان من که از تن نابود.

از چه نخزیدم ز جگر دود؟

آنم که دل نهاد در آتش

می دیدم اش که می رود از من

اول نشست با من دلگرم

آخر ز جای خاست چو دودی

چون آرزوی روز جوانی