تا از تف آفتاب فردا

پرسش که چراست این، چرا آن.

وین گونه به خشت می نهم خشت

در خانه کور دیدگانی

بنشانمشان به سایبانان.

افروخته ام چراغ از این رو

تا صبح دمان، در این شب گرم