و شب تاب، از نهانجایش، به ساحل می زند سوسو.

هنوز از شب دمی باقی است، می خواند در او شبگیر

به مانند چراغ من که سوسو می زند در پنجره ی من

به مانند دل من که هنوز از حوصله وز صبر من باقی است در او