و شب، سنگین و خونالود، برده از نگاهش رنگ

به چشمش هر چه می چرخد، چو او بر جای

زمین، با جایگاهش تنگ.

و جاده های خاموش ایستاده

که پای زنان و کودکان با آن گریزانند

چو فانوس نفس مرده