ولی در باغ می گویند:

که پای زنان و کودکان با آن گریزانند

چو فانوس نفس مرده

که او در روشنایی از قفای دود می چرخد.

« به شب آویخته مرغ شباویز

به پا، زآویخته ماندن، بر این بام کبود اندود می چرخد.»