و سراسر هیکل دیوارها در پیش چشم التهاب من نمایانند نجلا!

بر زبان اندیشه های دلگزایی حرف می راند،

من سرودی آشنا را می کن در گوش

من دمی از فکر بهبودی تنها ماندگان در خانه هاشان نیستم خاموش

*

در نخستین ساعت شب،

این چراغ رفته را خاموش تر کن