و جدار دنده های نی به دیوار اطاقم دارد از خشکیش می ترکد

بر بساطی که بساطی نیست

در درون کومه ی تاریک من که ذره ای با آن نشاطی نیست

چون دل یاران که در هجران یاران

قاصد روزان ابری، داروگ! کی می رسد باران؟