مهتر تجار بودی خویش قارون می نمودی

آب حیوان را ببستی لاجرم رفتست آبت

بوالمعالی گشته بودی فضل و حجت می نمودی

نک محک عشق آمد کو سوالت کو جوابت

خواب بود و آن فنا شد چونک از سر رفت خوابت

بس زدی تو لاف زفتی عاقبت در دوغ رفتی

می خور اکنون آنچ داری دوغ آمد خمر نابت