چشم علیل تو

لیکن لبان یار تو را خنده هر زمان

دندان نما کند،

زان پیش تر که بیند آن را

چون «رشته یی ز لولو تر، بر گل انار»

آید یکی جراحت خونین مرا به چشم

کاندر میان آن