شیر جان زین مریمان خور چونک زاده ثاینی

هر یکی شکرستان و هر یکی کان نبات

جان کهنه می فشان و جان تازه می ستان

در فقیری می خرام و می ستان ز ایشان زکات

تا چو عیسی فارغ آیی از بنین و از بنات

روز و شب را چون دو مجنون درکشان در سلسله

ای که هر روزت چو عید و هر شبت قدر و برات