عاشقان را وقت شورش ابله و شپشپ مبین

ای که هر روزت چو عید و هر شبت قدر و برات

چونک شه بنمود رخ را اسب شد همراه پیل

عقل مسکین گشت مات و جان میان برد و مات

کوه جودی عاجز آید پیش ایشان در ثبات

جان جمله پیشه ها عشقست اما آنک او

تره زار دل نبیند درفتد در ترهات