و اگر شیار برمی داشت پیشانی اش

که اگر فراموش می کرد لبخندش را

و اگر کاویده می شد گونه هایش

به جست وجوی زندگی

از عبور زمان های زنجیرشده با زنجیر بردگی

می شد من!