با مارش فردا

با سیصد هزار دهان

شعری با قافیه ی خون

با کلمه ی انسان

شعری که راه می رود، می افتد، برمی خیزد، می شتابد

و به سرعت انفجار یک نبض در یک لحظه ی زیست

راه می رود بر تاریخ، و بر اندونزی، بر ایران