به شک افتاده بود.

آن وقت، ناگهان خاموش ماند

چرا که از بیگانگی صدای خود

که طنینش به صدای زنجیر بردگان می مانست

و من در سکوت

او را کشتم.

آبش نداده، دعایی نخوانده