تا نگویی در زمستان باغ را مستی نماند

روح مست و عقل مست و خاک مست اسرار مست

رو تو جباری رها کن خاک شو تا بنگری

ذره ذره خاک را از خالق جبار مست

مدتی پنهان شدست از دیده مکار مست

بیخ های آن درختان می نهانی می خورند

روزکی دو صبر می کن تا شود بیدار مست