به هر کویی صدایی کرد و استاد

کس اش ننهاده دیری پای بر سر

بهار منتظر بی مصرف افتاد!

به هر بامی درنگی کرد و بگذشت

ولی نامد جواب از قریه، نز دشت.

نه دود از کومه یی برخاست در ده

نه چوپانی به صحرا دم به نی داد